Musiałam zamieszkać na Podhalu, żeby być bliżej bajkowych widoków. Najważniejsze filmy przecież mają takie niezapomniane obrazy i fantastyczna scenerię. Szwendając się po swoich cichych tajemnych miejscach dotarłam na cudną mała polankę. Smugi światła rozdzielają się na milion kolorów. Rozbryzgują tysiącem wielokolorowych cząsteczek tworząc obrazy , od których trudno wzrok oderwać. Ostatni raz taką ferie barw widziałam oglądając baśń pełną grozy i takich właśnie : błyskotliwych dobrych wróżek , elfów, gadających kamieni , żywych drzew i nosorożców. Upłynęło wiele lat , a mnie w pamięci został obraz niecodziennych białych kłaczków fruwających w gęstym lesie , kłaczków migoczących- wyglądających, jak główki bawełny.
Dziś znalazłam te niecodzienne białe maleństwa . Tak kwitną na bagnach trawy.Wznoszone przez wiatr białe , delikatne główki tańczą w cudnym świetle ...
Tak bardzo było mi żal wychodzić z lasu, gdzie zmaterializowała się jedna z najpiękniejszych baśni, które dostałam od najważniejszej w moim życiu istoty.
Mimo wielu lat i różnych kolei losu dziękuje za to.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz