Od wczesnych godzin porannych zapowiada się piękna pogoda. Dzwonią kościelne dzwony wzywające wiernych na nabożeństwo. Nie chce mi się wstawać. Gdyby nie Didi cierpiąca na ADHD z przyjemnością zostałabym w łóżku. Niestety przegrywam z jej napadem miłości w stosunku do mnie. Kiedy nie pomagają standardowe zniechęcenia i dostaję buziaka wstaję na równe nogi. Prysznic, toaleta , bielizna , spodnie , marynarka , szelki dla Didi , klapki dla mnie , smycz , śmieciory i już jesteśmy przy drzwiach . Schody pokonuję na złamanie karku, bo Didi ciągnie jak rasowy kucyk. No w końcu na zewnątrz . Didi uwolniona ze smyczy biegnie w trawkę , ja wyrzucam kosz. Od tego momentu zaczyna się chwila tylko dla niej. Od razu podskakuje na wysokość pasa i zachęca do zabawy. W naszym języku znaczy to rzuć coś, to poszukam. Na szczęście spotkałam znajomego z psem, Pół Dalmatyńczyk , mówi o nim. Psy zaczynają swoja ukochana zabawę a my sobie plotkujemy. W niedzielnych kieckach mijają nas kobiety : - święte krowy idą - mówi mój rozmówca. Wymodliły się , a teraz pójdą sąsiadkom dupę obrabiać.Nawet przez grzeczność zaprzeczyć nie mogę. Mija mnie w końcu mój sąsiad. Wczoraj spotkałam go , kiedy maszerował po "pomoce naukowe" do monopolowego. Był pod dobra data , dziś w parze z kolega planowali ciąg dalszy. Żona wyjechała mu pewnie, bo rozprawy naukowe jakie toczą się piętro wyżej docierają aż do mnie.Kolejny spacerek czeka mnie po południu . Wybiorę się w pola . W końcu dziś zielone światki .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz