Feralne zapomnienie? Raczej mi się takie rzeczy nie zdarzają. Tymczasem wygląda, że niektórzy chcą koniecznie zrobić ze mnie kogoś roztrzepanego. Rozumiem, że większości może nie jest potrzebny trening. Mnie i owszem. Trener jednak się nie stawił. Bajeczki wymyślane na poczekaniu nie przemówiły do mnie. Kłamać też trzeba umieć. Darowałam sobie komentarz. W końcu ślepy by nie zauważył,że coś jest grubymi nićmi szyte. Przyszłam jak nigdy na 5-c minut przed czasem.Panie z sekretariatu nawet się nie zająknęły, że zajęć nie będzie, a z jedną nawet chodzę na zajęcia. Dopiero, kiedy wyszła na papierosa i wróciła nagle się okazało, że to ja się pomyliłam. Zaczęło się od głupawego pytania : Czy czekam na dyrektorkę, chociaż jak tylko weszłam pytałam o Kaśke. Bo dyrektorki nie ma. Uśmiechnęłam się. Dziś rano rozmawiałyśmy i załatwiłyśmy wszystko, co było do załatwienia. Czekam na zajęcia , przecież dziś miało być liczenie. No , skąd M mi na to- fakt jest prawie 30 minut później, ale ponieważ ja czasem spóźniałam się na zajęcia, więc nie widziałam w tym nic zdrożnego. Widzę po minie dziewczyny, że kłamie i to w sposób nieudolny. Mogłabym zrobić naturalnie awanturę, tylko po co? Wtedy się też okazało, że dyrektorka a jakże u siebie, a miało jej nie być. Popatrzyłam na drugą dziewczynę w sekretariacie , wpięła we włosy po prawej stronie kwiatka.:)) Uśmiechnęłam się do siebie, wychodząc podziękowałam za kawę.