Dziś rano przebiegłam praktycznie cały odcinek od domu do górnego pułapu ścieżki spacerowej tuż przed lasem, a i w lesie w jedną stronę zdarzyło mi się zapomnieć, ze mam delektować się zapachem świerków i sosen , a nie biec z wywieszonym ozorem. Do domu też wróciłam biegiem pokonując mniej więcej podobną trasę . Dopiero pod prysznicem uświadomiłam sobie, że zrobiłam dziś coś , co w ogóle mi się nawet nie śniło. Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, ze nawet zmęczona nie jestem.
Chudnąć jakoś tak specjalnie nie chudnę , ale czuję się elastyczniejsza i bardziej sprężysta. Przede wszystkim zaś jestem pogodniejsza i to mnie tak naprawdę bawi. Już dawno nie śmiała się tak szczerze, a nawet zapomniałam jak to jest tak śmiać się beztrosko. Powinnam przeprosić moich najbliższych , bo pewnie byłam dla nich zbyt surowa.Na przeprosiny samej siebie chyba jeszcze mnie nie stać, ale mam nadzieję, że najbardziej to ja sama na nie zasłużyłam.
Zmykam spać , bo jutro znów mam zamiar biegać
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz