Dziwne skojarzenia biegają mi po głowie. W swojej prostocie nie dopuszczam do siebie myśli, że w ogóle mógłby interesować mnie inny związek niż heteroseksualny, chociaż to wcale nie znaczy, ze Homosiów jak mówi jeden polityk ( Janusz Korwinn- Mikke ) nie zauważam. Tyle tylko, ze takie tam bara- bara baba z babą czy chłop z chłopem to dla mnie środek zastępczy. Poza chorobą , na którą narażony jest każdy seksualnie czynny człowiek niczego więcej nabawić się nie można. W tej części -nie można -zwyczajnie nie ma ryzyka to i nie ma zabawy.
Kiedy tak sobie dywaguję to fakty przeczą moim preferencjom. Prawda jest bardzo bolesna. Sobotę przed Walentynkami spędziłam w towarzystwie powiedzmy mało erotycznym z miłym akcentem ostatnim : wizytą w topowiej knajpce pijąc czekoladę i wcinając deser lato i gadając o tysiącu rzeczach w sympatycznym towarzystwie mojej bardzo ładnej koleżanki.
W Walentynki wpadłam na spotkanie poetyckie. Tym razem do Ratusza i tak słuchając refleksyjnych wierszy i piosenek Agnieszki Osieckiej dotarło do mnie, że miłość to zjawisko najbardziej czczone przez ludzi z sektora UTW. Nie wiem czy to zasługa tej świadomości czy też mojej klaustrofobii, która zawsze budzi się w najmniej oczekiwanych momentach, że zrobiło mi się duszno, a moja klaustrofobia wymusiła na mnie natychmiastowy w tył zwrot.
Coś jednak w tym jest, bo ze zdziwieniem zauważam , zę od tygodnia słodycze są mi obojętne, a taki obrót sprawy w mojej świadomości należy do kategorii Szekspirowskiej , o której nawet nie śniło się filozofom.
Pozytywy:
- nie ruszam słodyczy, a nawet zaczynam myśłeć o nich z obrzydzeniem
- spaceruję dużo
- mam w nosie złośliwości
- robię to do czego się zobowiązałam i mam w zapasie cały tydzień
Negatywy ;
- śpiąca jestem
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz